Cherbourg - Saint Vaast la Hougue 10-10-2021

Van Cherbourg hebben we ook best wel wat kunnen genieten. Leuk stadje, lekkere kaasfondue en zelfs een nieuwe zeiljas gevonden. Moest ook wel want de oude was na 11 jaar best echt wel een beetje boel lek bleek na een regenbui :-)

En wat kaasjes natuurlijk :-)

Maar, we willen toch ook weer een stukje verder. Testritje zogezegd. Hans van de Zeevalk zei: Cherbourg- Cherbourg. Tja, een optie, maar niet mijn optie. Dus doen we een klein ritje en varens morgens om 9 uur de haven uit, Sam aan het roer en……..moeten we wachten voor een sleep uit Dordrecht! Kleine wereld. De franse zeiler die in de vaargeul aan het opkuisen is laten we netjes ruimte en dan richting Saint Vaast. 

 

Ondanks dat er maar zo n 3 bft. wind is, is het eerste stuk langs de kaap……… evengoed wat onrustig/warrig water. Pas als we de tweede kardinaal gepasseerd zijn en de koers kunnen verleggen wordt het beter. Eerst speculeerden we nog met Le Havre of Honfleur, maar als we het rustig aan willen doen houden we het gewoon op Saint Vaast la Hougue. Invaren is ruim om ronden, goed kijken waar de kardinalen zijn en er tussendoor gaan; met hoogwater kunnen wij dat. Roep de havenmeester meerdere keren op, maar krijg geen antwoord. Blijkt dat hij zondags vrij is. Die hadden we nog niet. We komen aan op de kentering, dan zijn de sluisdeuren naar de haven open (2 uur voor en na hoogwater te passeren) en vinden een mooi plekje aan een drijfsteiger. Met eb valt de voorhaven gewoon droog. Zelfs de reddingsboot kan dan niet weg!

 

Het blijkt een heel toeristisch stadje te zijn, met een amfibieverbinding met het forteiland. En de hele kade vol actieve vissersboten, mooi gezicht, net Urk. s Avonds gaan we nog even de wal op om te kijken hoe het met eb eruit ziet. Magnifique  dus.

De volgende dag blijven we en gaan het forteiland/lazaret bekijken. Blijkt echt de moeite waard. Vooral de toren met z’n aparte ruimtes ziet er geweldig uit. In het voormalige lazaret(Lepra, spaanse griep, pest) waren we net op tijd in het restaurant: alleen van 12 - 14 uur geopend. Daar moeten we in Frankrijk echt aan wennen. Zelfs in de dorpjes kun je geen terrasje pakken tussen 14 en 18 uur. Gewoon dicht. Ook veel winkels dan zijn gewoon gesloten. Daarna nog even het strand op: walhalla voor Sam. Het ligt er vol met schelpen. Terug varen blijft heel apart gevoel als ze zo de sliphelling opvaren/rijden.

 

De planning voor de volgende dag: Sluis sluit ’s morgens om 5.30. Betekent dat we uiterlijk 5.15 eruit willen varen. Dat wordt een vroegertje, echt heel donker. Gelukkig is de uitvaart duidelijk en daarna rechtdoor tussen de kardinalen door. Ik zet voor de  zekerheid een paar wayoints in de plotter, dan weet ik zeker wat de veilige koers is.
Vroeg naar bed dus: 10.30 welterusten.

Reparatie motorpech 7-10-2021

Tja, gelukkig veilig en wel de haven ingesleept door de reddingsboot. Na de papierwinkel afgehandeld te hebben komt de rekening die we meteen meekrijgen: live saving is free, to rescue your property has to be paid for. Oké is fine with me. Volgende dag de verzekering gebeld (Kuiper Verzekeringen) hoe we hier mee omgaan? Gelukkig dekt de verzekering dit omdat erger is voorkomen. Geen eigen risico, wel 10% vermindering in no claim. Dat is dan zo.

Meteen visitekaartje gekregen van de kapitein van de rescueboot van een monteur die direct hier achter de haven zit. Om 8.30 uur gebeld en 9 uur was hij al aan boord.

Op het eerste gezicht was er niets te zien. Kraakheldere filters. De bakboordmotor startte meteen en bleef lopen, ook met gas geven. De stuurboordmotor startte min of meer en haperde direct, klonk als een roestige ketting die in een ketel rondgeslingerd werd. Na demontage van de slangen bleek dat er sliertjes in de slang zaten die de boel hebben verstopt. Dieselbacterie dus. Het aantal vlokken in de tank zelf was niet veel. Maar door de heftige bewegingen genoeg om opgezogen te worden en daarbij: de huidige “dieselkwaliteit” is niet die van 10 jaar geleden. Nu bleek dat het ook zelfs het diesel geschikte NBR rubber aanvreet!!!! 

 

Rubber brokkelde gewoon af, en ook daarvan dreven er een paar stukjes in de tank . De monteur vermoed dat misschien daardoor mede de toevoer geblokkeerd geweest kan zijn. (De ene motor was de betreffende avond helemaal niet meer te starten, de andere uiteindelijk wel maar hield het voor gezien na een minuut lopen. Opmerking Sam) Gelukkig kun je overal vrij goed bij komen (zeer relatief, wij hadden nooit in de bank kunnen klauteren, naast de tank, door het gat in de bank. Tevens zag ik de monteur op zijn kop een meter diep in bank en tank hangen om ook het laatste hoekje schoon te kunnen maken. Opmerking Sam) 

Demontage van mangat en de rest (100 liter) diesel is uit de tank gezogen. De tank is meteen schoongespoten en weer leeggezogen. Voor het laatste restje moest de punt zakken; geen ballast, dus dan maar inventief het anker onder de bolder gezet en de punt naar beneden gelierd :-)  

De monteur was supergoed. Rubbers zijn ook compleet vervangen, de voorfilters schoongemaakt, de slangen uitgezogen. Dan met 2 jerrycans 40 liter diesel gehaald (2 x mijn pasje werkte dus niet) . Met vacuümpomp de diesel door de voorfilters getrokken en daarna de bij de motorfilter ontlucht. Volvo-seal (schroefasafdichting) meteen ook nagekeken, maar zogenaamde boertje was niet nodig, geen lucht aangezogen in de heksenketel, ook een geruststelling. Voor mij mooi om met de monteur mee te kijken welke handigheidjes hij heeft bij deze voor mij nieuwe motoren. Maar de basis is hetzelfde als bij de Ford Lehman en de Sole die we hadden op onze vorige boten.
Dan de bb motor gestart, meteen mooi lopen, ook met gas in z’n vrij. De sb motor “hikte” even en daarna liep deze als een zonnetje.
Even laten lopen en de monteur stelt voor direct om de hoek te gaan tanken. Met maar 40 liter diesel staan de aanzuigpijpjes maar net onder het vloeistofniveau , dus vraag ik niet eerst nog 20 liter halen? Nee, moet kunnen volgens hem. Klinkt oké, maar ik wil niet zo meteen stuurloos in de haven de drijven :-)  Mayday, mayday, mayday, we are in the harbour of zoiets. Maar het gaat inderdaad goed en omdat mijn pasjes niet werken, schakelt de capitainerie (havenmeester) de pomp vrij en kunnen we de slang 4 meter laten zakken en tanken 200 liter. Heerlijk gevoel. Betalen en we mogen (na een knipoog met de havenmeesteres) nog een paar dagen aan de mooie langsteiger liggen. Lekker dichtbij het havengebouw en prima voor onze afmeting in plaats van die mini vingersteigers. Het terugvaren ging ook zonder probleem en de rekening na twee dagen werk viel mij ook best wel mee. Goed is te weten dat het allemaal zeer goed is nagekeken, schoongemaakt en waar nodig gerepareerd. 

 

Het kan iedereen overkomen, de dieselpest is ondertussen een echt probleem geworden, zeker in de botenwereld. In ons geval, ondanks prima keuring en expliciet vragen bij de vorige eigenaar die hier nooit last van had in de 10 jaar dat zij zijn gevaren, is het ons overkomen op een stukje water waar het echt niet prettig was.
Ooit eerder met de Sambucca een verstopte dieselleiding gehad door roest in de tank, maar dat was op een (druk) bevaren riviertje in Friesland, windstil, waar we met een laatste poging tot starten, nog heel even motor hadden. Dat was genoeg om richting aanlegplaats te komen. Maar dat zat er nu toch echt niet bij.

Onze tip: Kijk echt in de tank hoe de diesel eruit ziet als je een boot koopt. We gooien er nu een additief bij als bacterie bestrijder, maar ook dat is geen 100% garantie. Wees extra alert, zeker als je op de rivieren vaart of zoals hier met enorme getijdestromingen te maken hebt en veel passages tussen de rotsen door gaan.
En kijk na 5 jaar alle pakkingen op de tank na, of deze nog in orde zijn. Voorkomen is beter als genezen. Better safe as sorry zoals de Engelsen zeggen.

Goede en behouden vaart iedereen!

Mayday, mayday, mayday... Guernsey - Cherbourg 6-10-2021

Het is ongelooflijk hoe snel een voorspoedig verlopen, mooie tocht ineens kan ontaarden in een chaos. Maar first things first.

6 Oktober voorspelden alle windprogramma's zoals windfinder, windguru en windy, een prachtig windvenster om eindelijk richting Cherbourg te varen. Het meelopende tij was wat ongunstiger kwa tijd, maar op zich vonden we het niet zo erg om in het donker daar aan te komen, de andere optie om zeer vroeg te vertrekken vond de schipper wat minder. 

 

 

Tocht goed voorbereid en ook in tijd en tij goed gekeken waar we hoe laat moesten zijn om de beste omstandigheden te hebben.

Berucht zijn de little Russel bij Guernsey, de overfalls onder Alderney en de enorme stromingen bij Cap le Hague. Ons tijdpad was daar op berekend, te weinig wind: motor bij om op tijd om de Cap te komen.

Vertrek iets vervroegd omdat we meestal wat klungelen voordat het zeil staat. Dat bleek nu ook weer, de haven uit, grootzeil omhoog..omlaag, weer omhoog. En dan blijkt er toch weer een zeillat achter de lazyjacks te zijn blijven steken. Weer de boot in de wind leggen, ondertussen die (achterlijke) visboeien in de vaargeul proberen te vermijden. (Ik vraag me altijd af waarom die vissers denken dat juist in de vaargeulen al de vissen zitten, er is gigantisch veel ruimte naast de toch wat krappe geulen soms, zit daar dan geen vis?) Afijn, zeil weer zakken, zeil weer omhoog en dan staat het eindelijk. En dan is het precies de tijd om te vertrekken, dus blij dat we eerder de haven uit zijn gegaan.

 

De Little Russel is een eitje, we merken weinig tot niets van woelig water en dat beloofd voor verderop ook redelijk gunstig vaarwater. Genua bij, motor beetje bij om de benodigde knopen te halen om de stroom mee te krijgen bij het eind van de Russel. Daar komt de deining onder de boot door, maar niet onprettig, een meter of anderhalf met voor ons rustige tussenpozen. Richting Alderney merk je nog altijd weinig van het onrustige water. Totdat we de relatieve ondiepte tussen Guernsey en Alderney voorbij zijn. We moeten iets afvallen om niet te dicht langs Alderney te passeren en ook niet te veel richting de kaap, daar willen we ruim omheen vanwege de harde stroom die daar staat. 

Voor wat betreft de geplande passage tijden zitten we goed in de tijd, want inmiddels hebben we fiks stroom mee. De snelheid die bij Guernsey nog 5 knopen was, neemt onderweg toe naar 7, 8 en bij Alderney naar 9 a 10. Dan belanden we in de Alderney Race en daar kneep ik hem wel voor. Ondanks het wat woelige water en de soms wat hogere golven die niet meer alleen van achter komen is het relatief goed te doen. Het schemert als we het punt tussen de kaap en Alderney bereiken en we kunnen nog iets meer afvallen om de kaap te ronden. De wind draait verder naar het westen en dat is voor ons nu heel gunstig. Het is zo goed als donker als we noord/noordwest van de kaap varen en denken dat we kunnen afvallen naar Cherbourg. 

 

En dan is het ineens een heksenketel. Golven komen van alle kanten, zijn ook behoorlijk hoog en door het duister zie je ze totaal niet aankomen. De wind draait ook ineens alle kanten op en we raken aardig gedesorienteerd. We proberen weer op te loeven om in elk geval de afstand tot de kaap zo groot mogelijk te houden en  zetten de tweede motor er bij aan. Dan gaat het heel even weer prima, behalve dat de heksenketel blijft.

De Ellya komt af en toe met een donderende klap op de volgende golf of in een golfdal neer. De zwiepers die we krijgen zijn niet prettig maar we denken dat we binnen een minuut of 10/15 voorbij dit punt zijn en de kaap gerond hebben. Ik meen iets anders te horen aan het geluid van de motor, maar Cees denkt dat het vibratie is van de motor in de golven. Even later denk ik dat ik de bakboord motor niet meer hoor, maar dat kan een illusie zijn, de herrie van golven en klapperend grootzeil is groot. Telkens als we een golfdal induiken knalt ook het grootzeil met een zwieper van stuurboord naar bakboord en terug. Dan ineens pruttelt de stuurboord motor. En horen we inderdaad geen bakboord motor. Dus dat had ik me toch niet verbeeld. Ik probeer de bakboord motor weer te starten, maar meer als wat pruttels komen er niet. En de stuurboordmotor begint te rammelen, ratelen alsof de schroef ontzet is. En dan ineens is het helemaal stil. Dieselbacterie denk ik meteen, net als in Warns met de Sambucca?

Motorloos. Grootzeil knalt nu van links naar rechts en terug, de giek kraakt met elke zwieper en de boot gaat alle kanten op. Schipper besluit het grootzeil te strijken, na nog een harde knal van de giek komt het grootzeil naar beneden met een bende lijnen op het dek. De boot is inmiddels zo goed als stuurloos en oriënteren in het pikkedonker lukt niet: de plotter kan het niet bijhouden. Door de weer draaiende wind komt de genua over en voordat die ingerold kan worden zit de boel vast. Muurvast. De genua flappert met een flink stuk doek, de punt zit ergens vast en er is geen beweging in te krijgen. 

Schipper duikt naar beneden, trekt het motorluik los maar ziet schone filters. Veel meer kan hij daar niet doen en ik heb hem boven nodig. Fokje op, ook die flappert alle kanten op, maar in elk geval krijgen we inmiddels wat zicht op hoe en waar we liggen. We drijven met 7 knopen richting Cherbourg, maar kunnen niet bepalen of we de noordkardinaal even verderop gaan halen of niet. 

Zo goed als mogelijk probeer ik wind in de fok te krijgen, maar we blijven klotsen, rollen, zwiepen. Skipper, we hebben echt hulp nodig, de stroom gaat straks kenteren, dan krijg je hem tegen en komen we op de kaap terecht. Skipper pakt de marifoon en zegt: een mayday, mayday, mayday, here is the Ellya.... Er wordt vrij snel gereageerd in het Frans. ........Cherbourg..... Uh, spreken jullie engels. Gelukkig kan dat ook, maar met een aardig accentje er in. En dan komen er duizend vragen, maar wij hebben wel wat anders te doen om de boot bestuurbaar te houden. Lijnen intrekken, proberen wind in het zeil te krijgen, opnieuw de motor starten..en alles in het stikkedonker. Je ziet niks, moet uit je hoofd bedenken waar welk knopje zit en dan merk je dat je een nieuwe boot hebt met heel veel knopjes. 

Wat is de naam van de boot, wat is het probleem: onbestuurbaar, geen motoren die zijn uitgevallen, zeilen zitten vast en er is geen wind.  Hebben de opvarenden een reddingsvest aan, hoeveel man aan boord, hoe oud,...kunnen jullie manouvreren, heeft u een motor, hebben jullie accuvermogen, heeft u licht aan...etc. etc. En bij de zoveelste zwieper van de boot gooit skipper de marifoon neer met de woorden: I cannot talk now. You see our position on the AIS! Bij mij gieren de zenuwen door mijn lijf en het enige wat ik verder kan doen is wind proberen te vangen in de fok en proberen te volgen waar we zijn. Oriëntatie is nu wel heel belangrijk geworden.

Wat ben ik blij dat we flink afstand hebben gehouden van de kaap. Richting noord gaat het niet worden, daar is het verkeers-scheidingsstelsel en we zien af en toe grote vrachtboten etc. voorbij gaan. Zuid al helemaal niet want daar is de kaap. West met de draaiende stroom in het vooruitzicht moet je zeker niet willen: wind tegen stroom. Hoewel..die wind draait wat verder ineens en komt nu van bakstag stuurboord en dat geeft ons een piepklein beetje stuurvermogen en dan wordt het heel langzamerhand iets beter. 

Ondertussen probeert Cees de genua nog eens, maar er is niets mee aan te vangen of hij moet voor gaan kijken. En daar zijn de omstandigheden absoluut niet naar. De dame aan de marifoon blijft heel geduldig vragen stellen en ondanks de zenuwen probeer ik die zo goed mogelijk te beantwoorden. Soms is het gokken wat ze zegt. Ondertussen is de wind zover gedraaid dat het fokje prima wind pakt en alsof het zo moet zijn precies richting Cherbourg koers zet. Na een minuut of vijf bedaren de golven nog iets meer en lijkt de zooi aan boord inmiddels een stuk hanteerbaarder. Er is hulp onderweg wordt gemeld het gaat nog wel 25 minuten duren. En dan twintig. En dan is de boot onderweg. En de vragen gaan door. Zijn wij blij met ons fokje, wil de reddingsboot hem juist niet. Kunnen jullie een lijn vangen...mwah moet lukken denkt Cees. Maar even later is het: Er komen twee man aan boord, is dat oke? Ja ook oke. 

Beiden worden we katterig van het slingeren en skipper hoor ik voor het eerst zeggen dat hij hoopt dat hij niet hoeft te kotsen. Op de plotter zie ik bootjes, maar in het duister zie ik niks komen. Wel zie ik dat we inmiddels keurig voorbij de noord kardinaal zijn geschoven. Zo, daar hoef ik me niet meer druk over te maken: het vaarwater richting Cherbourg is nu vrij. Op een paar hele grote schepen na, maar die varen een andere route, eigenlijk gaat het nu wel lekker..op naar Cherbourg.

Dan zie ik op de plotter een bootje van achter komen en daar verschijnt ook een licht. Dat moet hem zijn, de reddingsboot. De skipper schijnt met de zoeklamp op onze mast en zeil als extra oriëntatie. En ik realiseer me dat we die reddingsboot toch echt wel nodig hebben, als de stroom draait komt anders de kaap met zijn rotsen weer in zicht. Het blijft bijzonder om zo'n boot langszij te zien schuiven. Die ervaring wil je eigenlijk helemaal niet hebben. Door de toch nog wel heksenketel stuitert de boot tegen de Ellya, twee man springen er over, waarvan een bijna mis. Een been over de railing en 1 been op de rand van de reddingsboot. Au! De stootwillen die zij proberen er tussen te houden helpen geloof ik niet veel. Maar met brullende motor gaan ze weer een stuk terug. Er blijken in totaal 8 bemanningsleden, waarvan 2 nu bij ons aan boord. 

Dan gaan de mannen aan de slag. Ze proberen de genua in te rollen, wat niet lukt, ze blijven worstelen. Maar schijnbaar krijgen ze wel iets los wat eerst muurvast zat en dan zien wij mogelijkheid om hem in te rollen. De fok is al binnen. Dan komt de reddingsboot weer naderbij en wordt een lijn overgegooid. Prima worp van veraf, ze vangen hem op en trekken de sleeplijn naar binnen en bevestigen deze via de ankerrol. Die is lang zien we als de boot gaat varen. Ineens draait het neusje van de Ellya richting achtersteven reddingsboot. En nog weer wat later gaan we met een flink vaartje er achteraan. Een van hun bestuurt de Ellya, de ander is nieuwsgierig naar de boot. dus die laat ik binnen even de boel zien. Beautifull boat. En dat is ze natuurlijk.

 

Het is nog een flink eind naar Cherbourg, maar het is best geruststellend om te merken dat ze weten wat ze doen, de bolders controleren op sterkte om straks langszij te kunnen vastbinden. Want aangekomen in de voorhaven van Cherbourg wordt de sleepkabel losgemaakt en dobberen we weer even. Dan komt de reddingsboot langszij en hebben ze dit keer heel veel grote stootwillen hangen, en ook onze Ellya is versierd met alle stootwillen die uit het vooronder zijn opgeduikeld. De lijnen komen over van de reddingsboot en worden in veelvoud op onze bolders vastgemaakt. En dan worden we zo langszij de jachthaven ingevaren. Dat gaat toch best hard in vergelijking wat je normaal aan vaart hebt. 

Ergens in de haven zien we een zoeklicht knipperen, daar staat iemand te seinen naar de kapitein om ze een aanlegsteiger te wijzen. Daar wordt afgemeerd, onze lijnen worden overgebracht en zonder dat je er erg in hebt schuiven zij met ons iets naar voren en even later worden wij naar achteren getrokken met wat lijnen aan aan de steiger vastgeknoopt. 

 

En daar lig je dan. Er volgt natuurlijk nog een papierwinkeltje en de rekening. Maar ook hele leuke gesprekjes, ze zijn benieuwd naar de Ellya en komen graag aan boord kijken. Hier en daar ligt nog wat rommel over de vloer maar het meeste is nog heel. 

Bekaf zakken we even af met een whisky en glas port maar om half twee duiken we toch het bed maar in. Dit soort avonturen is aan mij dus niet besteed. Ik wil een camper. Vier wielen op de grond. Als de motor er mee ophoud sta je gewoon op vaste bodem. Arme skipper, die krijgt het nog te verduren 😄

Opstapper gevraagd? Ik zal er nog een nachtje over slapen. 

En de invalshoek van de een of de ander of hoe je iets beleefd is natuurlijk heel  verschillend. Dus mag de Skipper ook zijn verhaal nog doen. 

Beiden bedanken wij de rescuers voor de goede afloop: Merci beaucoup!

Sam.

 

Het verhaal van de skipper:

wetende dat Sam erg tegen het volgende stuk opziet hebben eerst een opstapper overwogen. Maar Sam wil eigenlijk ook best wel graag mee dus hebben we samen extra goed gepland. We varen nu zo'n 3 weken met de Ellya en weten dat alles goed functioneert en het gewoon een heerlijke boot is. 's Morgens om 8 uur met hoogwater over de sil om buiten aan de stijger te liggen zodat je tij onafhankelijk weg kan. Gelukkig wordt het bruggetje weer op de stijger gezet om aan land te komen, want eerst buurten we nog even gezellig op de Maris (waarismaris) Om 16 uur vertrekken we en tot de heksenketel heb ik precies dezelfde belevenis. Maar net toen ik blij voor Sam was dat het supergoed gaat, we 12 knopen lopen en we misschien zelfs een stukje 's nachts kunnen doorvaren begint de heksenketel. Golven van alle kanten, af en toe stijl van voren. Tweede motor erbij en het gaat meteen een stuk beter. Wetende dat dit ca. 15 minuten gaat duren omdat we best wel al ver gevorderd zijn ben ik niet ongerust. Wel medelijden met Sam omdat dit niet echt leuk meer is. Zelf kijk ik eerder met bewondering hoe de Ellya zich erdoorheen worstelt. Maar dan valt een motor uit en kort daarna de tweede en de wind valt weg. Een paar klapgijpen volgen direct en zelfs de bulletalie breekt. Ik ga gauw naar beneden, kijk naar de motoren en zie niks bijzonders. Kijkglazen zijn schoon, tankmeter geeft minstens 100 liter diesel aan; dus daaraan ligt het niet. Daar kan ik weinig direct veranderen en boven is het foute boel. Grootzeil laat ik op een gunstig moment zakken, die valt vrij goed in de lazyback, de Genua heeft zich vastgezet bij de gijp en laat zich niet verder inrollen. Rest de fok proberen bij te zetten, wat uiteindelijk lukt. Op de plotter zien we dat onze richting op zich goed is en we toch nog ca. 6 a 7 knopen lopen. Maar dat is met stroom mee, wat is als de kentering komt? We willen niet naar de kaap weggezet worden en op de rotsen slaan. Dus als Sam zegt we hebben echt hulp nodig pak ik direct de marifoon en zend een mayday, mayday, mayday uit. Ook al is er niet accuut een gevaar, ik denk dat ze bij een pan pan misschen niet zo snel reageren en dat het dan wel een noodsituatie wordt! Reactie komt prompt en wissel naar kanaal 68. Blij dat ik weet hoe de marifoon werkt :-) Ik geef onze naam en positie door en zeg dat de ais aan staat en ze daar ons(dutch sailingvessel Ellya) kunnen volgen met de actuele positie omdat we nog steeds richting Cherbourg gaan.

Ondertussen probeert Sam alle vragen te beantwoorden en geeft positief feedback dat we de fok inrollen als de reddingsboot langszij komt. Alle lijnen worden uit de weg geruimd. En dan komt de reddingsboot ons van achteren opvaren. Voor de zekerheid schijn ik met onze zoeklamp op mast en zeil voor extra duidelijkheid. Ik maak het poortje vrij, maar de eerste springt overmoedig direct over de railing en belandt met een been zowat tussen de twee boten. Gelukkig is met ons en de boot verder alles o.k. Dat maakt het geheel wat makkelijker. Sleeplijn wordt bevestigd en het blijkt best nog een heel eind naar de haven van Cherbourg. Dat hadden we met deze wind en tegenstroom nooit gered. M.a.w goed de reddingsboot opgeroepen te hebben om erger te voorkomen.

Whiskey en port zijn een laatste wijs besluit. Morgen weer een nieuwe dag.

Vanmorgen direct de monteur gebeld, die kwam een half uur later. Bakboordmotor startte en liep direct, sb startte en liep als een kreupel paard, meteen uitgezet. Na demontage van het complete filter en leidingen blijkt de boosdoener: dieselbacterie. De leidingen zijn grotendeels verstopt. We maken de luiken open, je kunt gelukkig overal goed bij en laten alles reinigen. Wordt vervolgt.

 

 

Verwaaid op Guernsey 26-09-2021 tot 6-10-2021

Toch heel mooi dat we naar Guernsey zijn gegaan. De weersverwachtingen komen namelijk uit: storm variërend van bft 8 - 11 is voorspeld. Als je aankomt op Guernsey moet je eerst aan de quarantaine steiger, maar is de testuitslag negatief dan mag je de haven in en in de Victoriahaven liggen we redelijk beschut. Alleen met hoogwater zet er een deining door die niet echt comfortabel is.
We komen op zondag aan en het ziet er naar uit dat we woensdag of vrijdag verder kunnen. Dus eerst het eiland bekijken. Woensdag blijkt toch stormachtig te zijn, net als donderdag en vrijdag. Op zaterdag is 8 - 11 Bft. voorspeld, gevolgd door zondag een 7- 8. We blijven dus liggen.
Met de ergste wind zaterdag zijn we ook aan boord gebleven. Alle landvasten gedubbeld met een paar rubbers ertussen. Ieder uur tussen de regenbuien door een checkrondje om de boot. Stootwil beter hangen, een landvast strakker trekken enz. gewoon om te zien dat alles o.k. is. Een flinke swell komt over de sil en we blijven deinen en slingeren. Voor het eerst wordt ik zeeziek lijkt het, zeeziek in de haven. Het moet niet gekker worden. Of toch iets verkeerds gegeten.

Verder lekker boekjes lezen, potje schaken en wordfeud spelen.
Mooi is dat hier ook nog twee andere Nederlandse zeilboten liggen. Een avondje bezoek van Otto en Esther is heel welkom en geeft wat afwisseling. Altijd weer gezellig even bij te praten.

We nemen de Puffin buspas en verkennen het eiland een paar keer. Eerst naar de andere kant, mooie ruige klif/rotspartijen. Ook een paar typische touristische “dingetjes” zoals The little Chapel. Echt een mini kapel, schitterend met stukjes keramiek en schelpen gedecoreerd.

We nemen de veerboot naar Herm en wandelen het eiland rond. Van de westkant zien we Esther en Otto met de Roakeldais uitvaren voor hun overtocht naar Falmouth. Ik benijd ze helemaal niet vanwege de harde windvlagen en golven aan de hoge kant. 

 

 Op Herm aan de ene kant rotsen, daarna een mooi zandstrand en opeens een paar zeehonden dichtbij in het water. Hoe gaaf is dat! We slenteren een aantal kilometers over het strand en klauteren over de rotsen waar die onze tocht versperren. Aan de oostkant zit de surfkiosk, die heeft z’n laatste dag, gelukkig is er nog hotchoc en sandwich. We vervolgen via 'the cliffpath'. Inderdaad over de klif, heel stijl naar beneden kijkend, schitterend mooi, hier en daar heel smal en stijl, dan weer een stukje vlak. Fenomenale uitzichten zowel op de klif als op het omringende landschap.

 
In het souvenierwinkeltje kijken we rond, kopen wat en sluiten af met een biertje. Dan naar de veerboot, blijkt vanwege de waterstand dat er twee aanlegsteigers zijn, dat was ons niet verteld, gelukkig nog op tijd bij de andere aanlegplaats, want het is de laatste veerboot die dag.
Net weggevaren komen er nog twee jongens aanlopen, die iets te lang in de biergarten zaten. De veerboot draait om en laat ze netjes aan boord komen. We genieten van het tochtje over het water met zo’n 1100 pk. En vinden het een wijs besluit zelf nog niet weg te varen met de Ellya. Waren in de ochtend de dwarsgolven beslist onprettig, in de middag met windkracht 7 zijn ze ‘spetterend’ groot: een gedeelte van de passagiers bovenop de boot is drijfnat na een overwaaiende golf, wij ook wel iets. Maar mooi om te zien.

Een paar dagen later komen de betere weervensters dichterbij. Eerst lijkt het erop dat we maandag kunnen gaan, maar dan zien we toch weer een 7 bft erbij, liever niet en vervolgens blijkt het betere weervenster steeds krapper te worden en uiteindelijk te verdwijnen.
Dan woensdag de 6e in het oog houden. We maken de planning. Noteren getijden, stromingen, waypoints enz. m.a.w. we willen zo min mogelijk aan het toeval overlaten en gewoon extra goed voorbereid zijn want we gaan door de Little Russel en daarna door de Alderney race. Twee eerder beruchte als beroemde vaarwaters. Je moet op het juiste moment er zijn en zeker niet met stroom tegen wind vanwege de stijle golven. Daarbij is stroom mee heel belangrijk bij ca. 5 - 7 knopen stroomsnelheid.

Tja, dan kunnen  we mooi maandag nog even naar Sark met de andere veerboot. Want, wanneer kom je hier weer?
Die kans nemen we waar en Sam heeft geluk dat er nog een elektrische fiets over is, dus samen het eiland over gefietst, want na de 12 km wandelen op Herm willen de benen echt niet op Sark: waar iedereen al lang en breed over het eiland is uitgezwermd ploeter ik de hill to the village nog op.  De uitzichten zijn grandioos en vooral het smalle pad naar Little Sark is een hele belevenis. Vervolgens nog de oudste werkende kleine haven bekeken en even het keienstrandje opgegaan, waar je alleen komt door een soort tunnel in de klif: goed oppassen voor vallende stenen die er duidelijk regelmatig zijn. Maar heel bijzonder om te zien dit stukje Sark.

En als meest bijzonder op Sark: de eiland ambulance

Dinsdag letterlijk schoonschip maken. Stofzuigen, dweilen, was draaien, vuilnis weg, motor nakijken enz. En een paar raampjes met wat extra kit voorzien want bij de grote buien kwamen er toch een paar druppels naar binnen. Maar ja, dat kennen we en gelukkig niet zo erg als bij de Sambucca na een hele hete zomer………….En natuurlijk stukje website bijwerken. 

De Maris achter de Ellya, prachtige boot.

De dag afsluiten met een diner bij de Slaugtherhouse is beslist niet verkeerd. En daarna nog een hele gezellige avond bezoek van Sander en Marjolaine van de Maris. Het werd best een latertje, gevolgd door de ochtendkoffie/thee op de Maris. Ook daar weer wat langer blijven hangen, maar rond 13u toch maar eens richting Ellya, want we willen een en ander voorbereiden voor de tocht naar Cherbourg.
Dat wordt een latertje, het tij en stroomrichting zorgt er voor dat we pas rond 16 uur kunnen vertrekken. Het is ongeveer 40 mijl, en we zijn geen vliegende Hollander, dus in het donker om Cap le Hague heen. Met zijn harde stromingen van 5 tot 7 knopen. Mag ik dat een beetje spannend vinden?
Bij wind tegen stroom, of wind tegen golven wil je daar helemaal niet zijn: draaikolken, ‘overfalls’ en gierende stroom. Het blijft ons in principe bespaard, maar het is een ongemoedelijk stuk vaarwater. Wij hebben wind mee, golven mee en stroom mee, dus op zich de beste omstandigheden.

Oh ja, op zaterdag konden we ondanks de barre weersomstandigheden toch terecht in de corona testtent bij de haven, hoewel ik op vrijdagavond een mail kreeg dat we niet door de driv- in hoefden maar weer op een andere locatie verwacht werden. Cees krijgt niets. We gaan naar de tent, daar trekt men de schouders op en mogen we weer een zelftest-pcr doen en vult men de tracker weer in. Net als van de eerste test krijgen we tot op heden geen uitslag. Want daarvoor weten ze ons niet te bereiken. Als Cees daar een mail over stuurt, dan krijgen we een 'sorry' en een telefoonnummer wat we zouden kunnen bellen. Mwah...wie weet doen we dat nog wel. Als we thuis zijn of zo 😏😇

Skipper is aan het voorbereiden en ik maak dit nog even af. Het is zelfs warm aan het worden.
Recht zo die gaat skipper…oh nee, we liggen nog even te wachten op het goede tijdstip. 

 

 

Corona op Guernsey

Vanaf de isolatiesteiger begint de poppenkast omtrent de corona ellende. 

Waar we thuis alles voorbereid hadden, moesten we op Jersey opnieuw de (verplichte) traveltracker van Guernsey bijwerken en gedeeltelijk opnieuw invoeren. Die van Jersey gebruiken ze niet. Ander government. Talloze documenten waren thuis al bijgevoegd en dat bleek maar goed ook: internet is in deze regionen waardeloos, 4G werkt bij mij niet, bij Cees wel, maar die heeft niet zoveel Mb om een en ander bij te werken. Uiteindelijk zit alles weer in de traveltracker en we worden door de havenmeester verordonneert om ons om 16.00 uur in de Covid test tent bovenaan de steiger te melden.
Daar melden we ons dus in de veronderstelling dat daar een stokje door neus/keel gaat en klaar. WRONG!
Eerst moeten we op onze mobieltjes de traveltracker openen. Helaas dat gaat dus niet; geen internet. Dan hebben zij internet, dus daarop inloggen. Vervolgens inloggen op de traveltracker. Dan is er een kwartier voorbij. Dan gaan zij jouw telefoon overnemen en gaan alle pagina’s van die traveltracker nogmaals doornemen, paspoorten, documenten…alles. Dan is er weer een kwartier voorbij. Dan is het goed en moeten we 50 pond betalen. Voor ons tweeën denken wij: WRONG!
Ieder mag 50 pond betalen, dat staat niet op de website van Guernsey. Want je betaald meteen voor de volgende test die over 7 dagen afgenomen moet worden. Ook al heb je in Jersey een nog geldige negatieve test, alles moet hier opnieuw: dit is Guernsey zegt de heer. En als wij morgen weg willen? Dan moet je een afspraak maken voor een vervroegde 7 dagen test. We zijn flabbergasted. Wat doen ze als we gewoon weggaan, haven uit? Ons achterna zitten? De man geeft geen antwoord.
We hebben geen 100 engelse, jersey of guernsey ponden dus willen betalen met bankkaart. Dat mag niet. Cash trouwens ook niet. Het moet een creditcard zijn want ze kunnen geen letters invoeren op hun apparaat! We raken steeds meer de goede zin kwijt. Cees zijn credit card werkt, maar hij krijgt een nederlandse bevestiging dat er betaald is met die kaart, nu raakt de man over de toeren: het moet een leesbare bevestiging voor hem zijn en anders moet hij opnieuw betalen.
Schipper overload…..die wordt pissig.
De man haakt af, haalt zijn chef erbij.
Die begint met mijn foon en aan het eind mag ik betalen met creditcard. Over mijn schouder kijkt hij mee. Hoezo privacy. Het gaat goed tot ze mijn 3D secure code willen hebben. Shit, die weet ik niet. Dan is de poppenkast helemaal aan het dansen.
Ik zoek het op, daar heb ik iets voor, en na vijf minuten denk ik het gevonden te hebben: invoeren en helaas, klopt niet. Nog een poging wil er echt niet meer in slagen. Dan maar het circuit in van ‘uw wachtwoord vergeten?’ en ik denk dat daar een hele ellende achteraan gaat komen. Niet dus. Ik krijg een code toegezonden en daarmee rond ik de betaling af. Geen creditcard: kom je niet tot betalen, moet je iemand zoeken die voor je betaald. Gekker moet het niet worden.
Dan weer terug naar Cees zijn betaling, de oudere man gelooft hem wel  dat de nederlandse tekst een betalingsbewijs bevat en eindelijk mogen we voorbij het poortje.
We zijn inmiddels een anderhalf uur verder.
Kijk, dan denk je hèhè, ze stoppen een stok in je neus en klaar. Niet dus. Zij openen een plasticje wat een stokje bevat, die mag je er zelf uithalen. Vervolgens moet je die zelf voor een spiegel door je strot duwen en vervolgens in beide neusgaten rondzwieren. Dan mag je die in een buisje steken wat zij vasthouden en zij breken dan het stokje er af. Dopje er op en klaar.
En nu wachten op de uitslag, die krijg je via een sms of via de mail. Of niet dus .......
In totaal heeft het twee uur geduurd.
Kun je voorstellen: als de ferry aankomt moet iedereen die op land wil deze poppenkast door. 

De andere Nederlanders op de steiger wachten daar al een ruime  36 uur op, maar krijgen niets. De verderop liggende medezeilers idem. Maar die kregen een telefoonnummer, dat belden ze en bleek dat ze niet te bereiken waren maar al lang een negatieve uitslag hadden. Zo ook de Nederlanders achter ons, die dat telefoonnummer ook kregen van die medezeilers en zich met een negatief via de telefoon ook mochten melden in de tent.
Afijn, wij na 24 uur ook maar gebeld via het ook weer gekregen telefoonnummer met hetzelfde resultaat. Dan meld je je bij de tent, ze checken niets, geloven je op je woord en dan krijg je een polsbandje voor de mensen aan boord en een sticker voor de boot, dat je niet meer in quarantaine hoeft en eindelijk de haven in mag. Dat kan alleen rondom hoog water en dan is het stikdonker. 

 

We bedanken er voor en wachten tot de volgende ochtend hoog water. Achteraf had dat misschien niet gehoeven, wij dachten de haven ligt vol, maar buiten de twee Nederlanders ligt er nauwelijks een schip. Vrije keuze dus.

 

Waar je in een resort bij dat polsbandje eten en drinken kan krijgen zoveel je wilt, zonder bij te betalen, is dat hier op Guernsey trouwens heel anders: eten en drinken zijn duur en zitten niet inbegrepen in de polsbandjes. Die moet je dragen zolang je aan de quarantaine steiger ligt, anders mag je absoluut niet op land. 

De sms of mail moeten we inmiddels 6 dagen verder nog krijgen. Maar ze weten je wel te vinden hoor, op dag 4 een telefoontje of we nog gezond zijn. En dezelfde middag een mail dat ze alvast een 7 daagse test ingeboekt hebben op een drive in locatie op een andere pier; beetje lastig met onze boot! En je mag er alleen met je auto naar toe. Als je geen auto hebt dan zijn er wel taxi’s die je daar heen willen vervoeren.
Hebben die lui een gaatje in hun hoofd? We liggen naast die Covid test tent, dan zou ik een taxi moeten nemen naar een onbekend oord ergens?
Ik mail terug. Dat ik in Jersey al negatief was. Bij aankomst ook negatief was. Twee keer een spuit er in heb. En dat ik dus weiger een taxi te nemen om weer een test te ondergaan. Dat dat heel milieu belastend is. En hier een tent naast me staat waar testen afgenomen worden.
Cees blijkt ook een mail te hebben, maar die moet op een andere datum. Ook die mailt terug. En die is nog iets vriendelijker dan ik (Grins grins)
Gistermiddag kregen we dus een mailtje dat we morgen beiden tussen 9 en 11 in de testtent naast de haven terecht kunnen.
En daar komt die beruchte traveltracker weer om de hoek kijken.

Ik zal maar zorgen dat mijn mobiel opgeladen is. Want daar ging het vorige keer ook nog bijna mis. 

Jersey - Guernsey, 26-09-2021

Het tij zit ons mee, dus we kunnen vroeg de haven van St. Helier uit, er staat voldoende water boven de sil. We gaan anderhalf tot twee uur stroom tegen hebben, de wind komt voor ons uit de verkeerde hoek voor het eerste gedeelte van de tocht, maar we willen toch gaan. Het is de enige dag waar de voorspelde wind max 4 tot 5 Bft. zal zijn en de rest van de komende week is dat duidelijk anders: windkracht  6, 7, 8, en als het doorgaat wordt het a.s. zaterdag een 9 met vlagen tot 11 Bft.  We zijn dan liever op Guernsey, is net even meer te zien en een goed uitvalspunt om naar Herm of Sark te gaan.
Als we de haven uit zijn en richting west gaan, blijven we dicht onder de kust, daar loopt een vaargeul die we willen gebruiken, zodat we eerder aan de westpunt van Jersey uitkomen. Van daaruit kunnen we waarschijnlijk het zeil hijsen als de wind noordwest blijft. 

Bokkig tegen de golven in gaan we toch een knoop of 5 en dat willen we proberen te houden, zodat we op tijd zijn om de stroming aan de westkant van Jersey niet tegen te krijgen en vervolgens de stroming richting Guernsey mee te krijgen.
De Ellya stuitert af en toe op de golven en komt met een dreun neer. Dat hebben we wel eens gehad met de Sambucca, maar dit klinkt toch anders: metaal heeft een andere klank.
Bij de westpunt aangekomen trekken we nog even door, zodat de wind beter in het zeil gaat vallen. Het is heel erg aan de wind, maar wel heel plezierig omdat het schip niet zo gaat rollen op de toch wel hogere golven die uit het westen aan komen denderen. Ook met die golfhoogte is het toch rekening houden, zijn we op het wad niet zo gewend.

In de verte zien we Sark al liggen, maar het duurt eindeloos voor we in de buurt zijn. Om dan vervolgens eindeloos er onderdoor te gaan, op gepaste afstand ,om de daar aangegeven rommelige zee te vermijden. Die ervaring hebben we bij Saint Malo opgedaan en is ook weer zo iets wat je onderweg leert in te schatten als het weer toch niet heel rustig is. 

Inmiddels hebben we duidelijk wat stroom mee, gaan een anderhalve knoop harder en zeilen zo op de zuidoost kant van Guernsey af.  We moeten vrij zuidelijk blijven om de rotsen van Herm te vermijden, de kardinalen zijn moeizaam te vinden. Soms is een plotter toch wel heel fijn: zie je ze niet op het water, dan zie je ze toch op je scherm en kun je er ruim omheen varen.
We zijn op tijd bij ‘The Great Bank’, een ondiepte vlak voor de zuidoost kant van Guernsey om de stroom nog mee te hebben. Ben je te laat dan staan er 4 knopen stroom tegen, dat vermijden we dus liever.
Met de zeilen op varen we tot vlak voor de haven, het invaren gaat op motor.

Cees neemt contact op met de havenmeester en die komt naar buiten varen om ons een plek aan de isolatie steiger te wijzen. Het aanleggen gaat wat ruw omdat de wind de boot een flinke zet geeft naar een te passeren boot: ook van Nederlanders. Een flinke dot gas, gevolgd door een fikse achteruit legt de boot tegen de steiger, met de voorpunt nog net niet in de steiger. De schipper doet het toch maar even, aan mij is dat nog lang niet besteed. Ik ga wel op rustig water oefenen.