Aber Ilduth - Aber Wrac'h, 15-09-2021

We varen de haven uit en zien voldoende. We weten waar we op moeten letten, eerst een stuk richting zee, daarna richting noordoost. Zodra we buitengaats zijn zien we witte brekers op de rotsen voor de kust. Er staat een flinke deining, circa 2 meter hoog, daarnaast is er tegenwind en stroming mee, dus kleine korzelige golfjes tussendoor. De Ellya slingert aardig alle kanten op en we zijn blij met de stuurautomaat die haar aardig op koers houd. Helaas alles op motor. We hadden gepland om door het Chenal Méridional de Portsail te gaan, een binnendoor ‘kanaal’ tussen de rotsen, beschermd door de zee. Aangekomen bij le Four, de toren die de ingang naar het chenal aangeeft zien we dat een groot deel van de bescherming weg valt door overslaande deining, de boeien die de gevaarlijke punten aangeven zijn in de mist niet te zien. Het kanaal is smal dus de kans dat de deining ons aan de andere zijde op de rotsen zet lijkt ons te groot: we varen pas twee dagen met de boot, dus we weten niet hoe goed het roer zich gedraagt onder deze omstandigheden. En dan het slechte zicht erbij….

 

We kijken, kijken elkaar aan, en besluiten toch helemaal buitenom te gaan en eventueel verderop het vervolg kanaal in te duiken als dat kan. Uiteindelijk besluiten we helemaal buitenom te gaan, want ook het andere chenal du Rélac ziet er woest uit. 

 

Zoals wel vaker tijdens dit soort omstandigheden vraagt de navigator zich af waarom ze hier toch telkens weer in beland: moet dit nou…is dit wel leuk. Nee dat is niet leuk maar het hoort er bij als je verder wilt.
Wegens de toenemende mist slaan we ons beoogde doel over: Aber Benoit moet maar wachten op een volgende reis, de invaart is niet meer te zien. We gaan verder naar Aber Wrach wat veel makkelijker aan te varen is en tegen de tijd dat we daar belanden is het zonnetje weer aan het schijnen zo af en toe.
Ondanks dat het half september is is de temperatuur heerlijk, zelfs op zee kan de korte broek nog aan met een t-shirtje.
In Aber Wrach gaan we het land op en het mini dorp verkennen. Het bestaat uit een paar winkeltjes en veel restaurantjes en hotel/cafe. Maar wat een prachtige omgeving: we vinden er een leuk optrekje, uitkijkend over de baai en zee, strand aan de voet er van, en dezelfde kleuren als de Ellya: dat lijkt ons wel wat. 

’s Avonds zijn we uitgenodigd bij een stel Engelsen: Val en Joly. Zij varen al jaren rond maar zijn op weg naar Engeland omdat na drie jaar de ‘tax paid’ anders verloopt. Een van de idiote regels van Europa, maar ook van Engeland na de Brexit: als je een boot hebt waarover BTW/Tax/VAT betaald is, maar je gaat langer als drie jaar de EU uit (of voor de Engelsen nu: binnen drie jaar na de Breit niet terug in Engeland) dan moet je bij binnenkomst wederom btw/tax betalen over de waarde van het schip. Zo melkt de EU zijn bevolking uit. Inmiddels hoorden we hebben ze Guernsey bereikt.

Brest - Aber Ilduth, 12 en 13-09-2021

Na een hele gezellige middag en avond met onze voormalige buurtjes besluiten we de volgende dag toch echt Brest te verlaten. Het was daar comfortabel en er is altijd nog wel iets na te zoeken, te lezen, uit te vinden hoe iets werkt op de Ellya, maar dan komen we nooit richting Nederland.
We besluiten de baai een eind uit te varen en daar voor de nacht voor anker te gaan liggen. Het varen is het punt niet, het anker uitgooien ook niet, maar blijven liggen waar je wilt liggen is iets anders. Het anker krabt en kan weer opgehaald worden. We doen een nieuwe poging met hetzelfde resultaat. Meters meer ketting helpt niet, de ondergrond is gewoon niet goed en dat staat ook in hele kleine lettertjes op de kaart. Dat wordt dus een andere plek zoeken, maar aangezien de wind gaat draaien naar het oosten hebben we niet veel keus: de baai is naar het oosten toe open, op twee eilandjes na. Precies tussen de eilandjes komt een plaatsje vrij en het is diep genoeg om er te gaan liggen. Anker dus weer uit, en nu lijkt het aardig te houden. Het eilandje naast ons heet Ile de Mort. Helaas verboden toegang, net als het andere eilandje. 

 

 

 

We koken ons eerste maaltje ‘offshore’ en blijven gespitst op het wel of niet krabben van het anker. We maken het plan om de volgende ochtend verder te gaan naar Camaret als plan A, een ankerbaaitje als plan B en le  Conquet ‘om de hoek’ als plan C. Cees waakt, die slaapt op de hondekooi  en helaas gaat het ankeralarm af en moeten er een paar meter ketting bij.
 

 

 

Ondanks dat we beschut liggen voor de wind is het onrustig en klotst het soms hard tegen de boot. Dat maakt kabaal en is even wennen: de Sambucca was van massief hout en daar klonk dat niet zo door.
Na een onrustig nachtje is er een ontbijtje en dan gaat het anker op, het grootzeil laten we even voor wat het is voor dit eerste tochtje en we hijsen de genua. Met een plezierig windje en een aardige snelheid varen we de Atlantische Oceaan op. Het ankerbaaitje laten we liggen, het is genieten, Camaret slaan we ook over want het blijft genieten, eenmaal de bocht om richting noorden en le Conquet kijken we elkaar aan en zoeken naar plan D: Aber Ilduth. Een aardig eindje zeilen, maar het is schitterend tussen de wal en de rotseilanden te zeilen met zulk mooi weer. Vlak voor de invaart naar Aber Ilduth treffen we een school dolfijnen. Dat is toch wel heel bijzonder, ze zwemmen even naast de boot, een duikt vlak naast en voor de boot op en dan verdwijnen ze weer.

 

De invaart naar Aber Ilduth is even puzzelen: je ziet zoveel rotsen, je leest waar je op moet letten, ziet de kaarten, maar het landschap in werkelijkheid is toch continue inschatten waar je bent. Je vaart letterlijk het land binnen, een diepe inham van de zee in het land waar ook getijden zijn. We komen binnen met afnemend tij, nog een uur of twee voor laagwater. 

 

 

Het is prachtig maar geen idee waar we mogen liggen: een baai vol bootjes en meerboeien, maar geen aanwijzingen waar je mag liggen. We roepen toch de havenmeester op die uiteindelijk antwoord dat hij er aan komt. Dat duurt even maar dan mogen we hem volgen: er blijkt om de hoek nog plaats aan een drijfsteiger vrij, al is het wat lastig aanvaren: met wat hulp parkeren we de boot aan de steiger.
Genieten van het landschap vooral bij eb is het schitterend, ook hier wadvogeltjes die scharrelen en veel grote vis wat zeebrasem schijnt te zijn. Het dorpje is mooi, het doet keltisch aan zoals ook de taal en vele andere dorpjes hier aan de kust.

 

 

Er is een kleine supermarkt waar we brood en vlees halen en een bootwinkel waar we een aantal kleinere dingen halen die we nodig hebben dan wel willen hebben op voorraad. Helaas ook hier geen Volvo onderdelen te krijgen die wij willen hebben op voorraad.
Vervolgens proberen we het bijbootje uit, tegen de stroming en wind in komen we maar langzaam vooruit op de elektromotor. En dan blijkt het toch goed om de roeispanen mee te nemen: ineens stopt de motor er mee. Dat wordt terugroeien voor de skipper. We belanden met de stroom mee net naast de Ellya en leggen weer vast. Vervolgens zien we dat het dodemansschijfje van zijn plaats is: de motor doet het dus gewoon, maar toch fijn dat de schipper wat lichaamsbeweging kreeg.  

We dopen de Ellya om: de oude naam pulken we er af, die willen Eric en Ante voor hun nieuwe boot gebruiken, en plakken de nieuwe naam er op. Vervolgens dopen we de boot met een slokje: een voor de boot, een voor Neptunus en voor ons beiden natuurlijk ook een.
In de avond krijgen we bezoek: twee Fransen die zelf hun hele boot inbouwden en op weg zijn naar Nederland. Veel te bepraten (gelukkig spreken zij Engels) en gezellig.
De volgende dag bij ontwaken kijk ik uit het raam en zie zelfs de boei die naast de boot ligt bijna niet: dichte mist. We wachten af en tegen de tijd dat we in principe vertrek klaar zijn lijkt het wat minder te worden. De Fransen die net als wij met het tij mee naar het noorden willen blijven liggen: te veel swell (deining/golven) en te weinig zicht.
Wij besluiten toch uit te varen.

Check, check double check.....

Ook al is een boot, en zeker deze, nog zo goed onderhouden, toch is het altijd goed om jezelf ervan overtuigen dat b.v. de slangenklemmen allemaal vast zitten ........NEE dus; een klem was zelfs een helemaal los. De rest was o.k. Tevens meteen een beter idee hoe alles zit.

 

De motoren(2) zien eruit als nieuw, zijn ook pas 3 jaar oud! Nog geen 200 motoruren gedraaid. Van de oude Yanmar ging bij een de koppeling kapot, en was niet te vervangen, dus werden er meteen 2 nieuwe  volvo penta DI30 erin gezet. Oliepijl nagekeken en de stophendel gezien om de motor handmatig uit te kunnen zetten. 

Dan samen de bakskisten leeggemaakt en nieuw ingericht. Touwtjes sorteren en opbossen, elastieken bij elkaar etc. Dan weet je ook meteen hoe de noodhelmstok  eruit ziet omdat die onderin ligt :-) Dus meteen de deksels boven de aansluiting van de roeren losgedraaid om te kijken waar die helmstok in moet. Die staan vol water, droogmaken, vaseline op de rubbers en weer dichtmaken.

In de andere bakskist de stuurstoel en vulslang water. Er zit ook een extra filter bij. Wat me opgevallen is dat op de stijger er geen kraan tussen zit. Dus die vandaag ertussen gezet. Eerste echte klus-je :-)

 

En meerdere verschillende haken, o.a. voor meerboeien, sluiswanden enz.........

Dat wordt nog uitproberen, zelfs Eric kon ze niet allemaal uitleggen !

 En ook de "sleutel" voor het vuilwater uitzuigventiel gevonden.

 

Binnen is de werkplaats helemaal leeggehaald en nieuw ingericht. Goh, wat hebben wij weer veel meegenomen..... maar ja, het is ook een iets groter tochtje als van Nijkerk naar Dordt.... De meeste reserve onderdelen van Eric herkennen wij wel, maar er zijn er een paar bij die vraagtekens oproepen:

Zo, er is weer orde in de bakskisten:

En toen ik Eric vroeg waar zit de scheepstoeter? Die hebben we niet...........

We blazen zelf :-)

 

Alles heeft zo langzamerhand zijn plek gevonden, een paar dingen moeten we nog ergens onderbrengen. Voor nu staat het 'los', niet in kast of vak, dat kunnen we op zee niet hebben. Doet me denken aan onze eerste tocht met de Sambucca op een woelige zee: een flinke golf gaf een zwieper en in de geïmproviseerde keuken viel van alles. En laat er nu maar 1 ding stuk zijn: een fles olijfolie. En dat krijg je dus bijna niet weggesopt. Hier lijkt het allemaal wat beter te gaan. Nu nog een kaart bijwerken en een was draaien (we hebben een wasmachine/droger aan boord), morgen visite en daarna vertrekken we toch echt.

First sailing try out

Dan vandaag 8 september: onze eerste echte eigen try out: super weertje ervoor met ca. 1 - 2 bft. Rustig op de motor de haven uit. Vaargeul volgen. Even Genua en grootzeil omhoog gehad; ok, het werkt, maar zonder wind beter even voor anker gaan liggen. Een hap eten en een frisse duik, kon ik meteen het zwemtrapje testen: werking prima :-)  water ietsie fris........ ankeralarm op mobieltje aangezet. Bij wegvaren getest; ships, geluid stond uit...........

 

 

 

En mooie oude schepen zeilen  om ons heen.

Daarna relaxed alleen op de genua en stroom mee met bakstag en achterlijke wind terug naar de haven.

Er is een Wallas dieselfornuis aan boord met een hele grote oven. Dus: pizzatime !

The road to...Brest en de Ellya

Na een weekje stilte dan toch een update. Eerder kwam het er niet van, we waren total loss. Zoals Cees al schreef vorige week: dinsdag op naar Keulen. 's Middags met onze vriendin Shammi, tussenpersoon makelaar afgesproken en heerlijk aan de koffie en gebak. Daarna wat eten in de 'grillroom' en voor de laatste keer naar ons onderkomen ter plekke. Donderdag om half elf de makelaar op de stoep, daarna de koper erbij en de papierwinkel voor de laatste keer doorgenomen en sleuteloverdracht, beter gezegd: een hele doos met oude sleutels en een paar gangbare 😃. Op het laatst toch nog een aantal dingen die geregeld moesten worden en daar weer Shammi voor ingeschakeld. Vervolgens naar het autoverhuur bedrijf en de grootste auto gehuurd die we konden krijgen. Cees in de huurauto en ik in onze auto op weg naar huis. 

 

 

Korte pauze daar, want als ik de enorme berg spullen zie die mee moet heb ik geen rust met inpakken. Cees moet nog een hoop administratie regelen voor Keulen voordat we weg kunnen, dus ik begin met inpakken. De grootste kratten staan achteraan en moeten er toch echt het eerste in. Zaken die niet pure noodzaak zijn moeten even wachten, omdat ik inschat dat niet alles er in kan. Uiteindelijk is de woonkamer een uitdragerij, overal staan losse kratjes en telkens gaan de meest noodzakelijke mee naar de auto, moet ook nog gestapeld worden en 'vast' staan. De vouwfietsen moeten wat mij betreft mee, gelezen dat er soms weinig in de dorpjes te krijgen is, soms toch echt een eind verderop pas winkeltjes en mijn loopvermogen is nog altijd niet om over naar huis te schrijven.

 

Uiteindelijk wordt het toch schiften en uitzoeken wat niet mee kan, dingen uit de ene krat weer in een andere en dan de laatste kleding en spullen ertussen proppen en plek vrijhouden voor een koelboxje met eten en drinken voor onderweg. Het is half elf in de avond en we hebben het eind in de bek. Borreltje op ons nieuwe avontuur en naar bed. 

De volgende ochtend, na nog wat Hollandse kaas ingeslagen te hebben bij het kaaswinkeltje, vertrekken we richting Brest. Onderweg en vooral bij Antwerpen heel druk en veel langzaam verkeer, een stuk verderop ook weer files en we besluiten over Brugge te rijden en de kustweg richting Normandie/Bretagne te nemen. Dat blijkt een goede keus, het is prachtig rijden, en heel weinig verkeer. Tegen zeven uur in de avond rijden we Caen voorbij en besluiten een hotelletje te zoeken. Leuk ding gevonden, niet te ver van de snelweg: Chez Thomas bij St. George d'Aunay/Monde de ancien. En oud is het, prachtig.

Maar geen stroom die avond/nacht en ook de volgende ochtend niet. Dus geen koffie, thee en geen engels ontbijt. Helaas: er wordt alleen op elektra gekookt en dat is er niet.

Afijn, dan maar vroeg door naar Brest en we rijden om 13.00 uur  Moulin Blanc Brest in en parkeren de auto bij de jachthaven. Op naar de Ellya, waar Eric en Ante, de vorige eigenaren van de Ericante/Ellya, ons opwachten op de boot. Engels, Frans, we haspelen alles door elkaar en tegen elkaar en zij proberen ons alles uit te leggen en te laten zien. 

Tussendoor komt Mathieu, de makelaar, en krijgen we "eindelijk" de definitieve koopakte en tax paid papieren overhandigd. Het is nu echt ONZE boot, moeten er nog wel even an wennen :-)  Dan gaan Eric en Ante door met zo ongelooflijk veel input en informatie, we zijn best heel moe ook, dat we aan het eind van de middag aangeven morgen verder te willen en even te 'proef' varen. Eric en Ante vinden het ook prima, ook zij zijn moe van het taalgebeuren. En technisch Engels of Frans is niet onze sterkste kant en ook niet van hen. 

Wij moeten dan nog de lading uit de auto zien te krijgen, het is best een eind lopen, het enige 'krui' karretje heeft een zachte band en het tij is halfweg, dus de loopbrug redelijk stijl. Met een zware kar naar beneden in je eentje is bijna niet te doen. Na vier tochten vinden we het wel genoeg, alles moet ook nog in de boot en daar weer een plek vinden. We gaan wat eten in een restaurantje aan de boulevard en bij terugkomst gaan nog wat losse spullen mee uit de auto. In de Ellya maak ik het bed nog op en ploffen we neer. We kunnen geen pap meer zeggen en rollen vroeg het bed in.

 

De volgende ochtend worden we toch vrij vroeg wakker en na een kort ontbijtje voor Cees gaat hij weer richting auto voor een nieuwe vracht. Ik probeer zoveel mogelijk spullen kwijt te raken ergens in de boot. Mik de boodschappen in een paar keukenkastjes, maak de keukeninventaris aan kant, wat wil zeggen: alles wat nog in een doos zit gaat met doos en al de kast in, alles in plastic met plastic verpakking, bestek gaat los in de la, want een bestekbak hebben we hier niet. Alles wat geen plek heeft gaat naar het vooronder: de werkbank staat binnen de korste keer vol, de bedden idem en de vloer heeft geen vrije plek meer. Maar als Eric en Ante komen is er genoeg opgeruimd om weer verder te gaan met de rondgang in de boot. Eric legt uit wat er allemaal in de achterruimte te vinden is aan electronica en uiteindelijk zitten we boven aan de plotter met radar. Ante legt Cees weer een hoop uit en tegen de tijd dat we weer overvoert zijn begint Eric aan Cees uit te leggen hoe de riffen in het grootzeil moeten. En dat was heel fijn, want de benodigde lijnen waren er af gehaald met het schoonmaken en nakijken van zeilen en lazybag. Alle lijnen een keer nagelopen hoe ze lopen en wat ze doen. Dat moet gaan lukken. Zeilen is tenslotte bekend terrein. 

 

Dan is het tijd voor een rondje varen. Hoe start je de motoren, hoe vaar je weg, de lessen gaan gewoon door. Een eind verderop in de baai gaat eerst het midzwaard omhoog (luisteren tot het boven is en dan de schakelaar stoppen), het anker uit met de elektrische lier (die we nooit hadden), ook dat is weer even opletten en kijken. Daarna een heerlijk uurtje rust en lekker babbelen met Ante, terwijl Eric en Cees alle gereedschap en spullen op de boot nalopen: veel was aan boord maar hadden wij ook al mee (gewend aan niets aan boord en een boot waar altijd wel weer iets aan te leggen was van elektra tot nieuwe stukken hout inzetten en teak reparaties). Onze 'werkplaats' spullen en die van Eric ontlopen elkaar niet veel. Zwemvesten in zesvoud hebben wij ook mee, dus die van hen mogen mee naar hun nieuwe toekomstige boot. En zo gaat het nog een heel eind verder. 

Daarna terug naar de haven, Cees vaart keurig naar binnen en in een heel voorzichtig tempo terug naar de aanlegplaats. Ons eerste rondje varen met de Ellya zit er op. 

De volgende dag zijn we nog doodmoe, maar boodschappen moeten er komen nu we de auto nog hebben. Na flink inslaan van water, wijn, bier, nog meer water en heel veel boodschappen is het weer een stijle loopbrug af en de boel gedeeltelijk inruimen. De rest komt later, eerst de auto terug naar het verhuurbedrijf. Volgetankt. Ahum, we zijn er bijna, maar een tankstation is niet te vinden. Dus weer helemaal terug want het ligt vlak bij de haven aan de hoofdweg en niet aan de parallelweg waar wij langsreden. Vervolgens wederom richting centrum om bij het station geen autoverhuurbedrijf te kunnen vinden, hoewel we op het goede adres zijn. Onze vermoeide humeurtjes spelen inmiddels behoorlijk op. Hup de taxistandplaats op en ik vlieg het station in om daar een minihokje autoverhuur te vinden en op mijn vraag waar de auto te laten en nonchalante zwaai met de arm richting het busstation te krijgen en daar rijden we dan maar heen. Na alles hoekjes en gaatjes willen we net weer terugrijden als er een klein bordje staat met de naam van het bedrijf. Dan vinden we een eind verder een parkeerplaats en stallen de auto daar. Geen kip te zien van het verhuurbedrijf, dus weer terug naar het hok van het station. Daar droppen we de sleutel, hij ondertekent een formuliertje...en dat krijgen we mee. Zo makkelijk hebben we het pas 1 keer eerder meegemaakt. 

En dan naar de haven met een taxi, het is bloedheet inmiddels en we zien het niet meer zitten om nog een bus te zoeken richting haven en daar nog weer een half uur in te zitten. Taxi levert ons voor de deur af en dan ploffen we op een terras en krijgt Cees zijn welverdiende ijscoupe. Ik neem er ook een, vind dat we het wel verdiend hebben.

In de avond checken we alle navigatie verlichting, het is overdag moeilijk te zien of een lamp hoog in de mast het doet en welke schakelaar voor wat is, hoewel alles keurig gelabeld is door Eric en Ante, maar niet elke Franse term is duidelijk voor ons. En dan besef je meteen weer hoe moeilijk het kan zijn in de achtergrondlichten van een stad om een boot te herkennen in het donker. Zie het plaatje: welke lichtjes zijn van de boot. 

En vandaag hebben we niet anders gedaan als inruimen, opruimen, zo veel mogelijk nalopen en zoals wij het noemen: schoon schip maken. Voor ons houd dat in: weten waar alles ligt, voor ons beiden op een logische plek, spullen die je snel nodig kunt hebben voor het grijpen en andere zaken kunnen achterin, onderin, of weg ermee. Er staat nog 1 volle krat, er zijn nog twee bakskisten die nagelopen moeten worden, werk voor morgen. 

We hebben na gedane arbeid een lekker koud biertje met een bretonse saucis (droge worst) op het terras genomen. 

Busje komt zo..... of niet......

De agenda:

Ma/Di alles klaar zetten in de woonkamer en laatste dingetjes regelen zoals bv. paracetamol, zeeziekte tabletten. ART2 slot voor de vouwfiets is binnen, nu kan de Birdy ook verzekerd worden.

Woensdag Keulen, laatste lootjes en overnachten.

Donderdag Keulen sleuteloverdracht om 11.30uur.

Donderdag Keulen 16 uur huurauto ophalen en naar huis rijden, evt. 's avonds inladen.

Vrijdag richting Brest, kijken hoever we komen; ca. 12 uur rijden:  we are coming / ons arrive

Zaterdag Brest; sleuteloverdracht boot en inwijding. Moet ook dit weekend want de Franse skipper moet dinsdag "even" onder het mes.........

Ja, jullie lezen het goed, de Ellya ligt nog in Brest. Dit komt door de Franse eigenaren. Het is dan 4 september en wij hopen op een hele mooie lange nazomer :-)

Wij willen best wel veel meenemen en daarom zoeken we gewoon een transportbusje of vrachtauto om te huren zodat we al onze zooi mee kunnen nemen. Maar one way! One way hebben we vaker gedaan, nooit een probleem, maar.............dat waren steeds personenauto's en in één land. Nu willen we de auto in Brest/Frankrijk afgeven en dat blijkt alles meteen iets ingewikkelder te zijn. Vrachtwagens en busjes worden niet one way naar het buitenland verhuurd. Meerdere autoverhuurders gebeld, maar overal helaas nee dat doen we niet. Wij hebben ondertussen al onze spullen bij elkaar gezet en dat is best wel een berg geworden. Mede ook door het feit dat Brest niet om de hoek ligt, wij tijd hebben en er misschien wel 8 weken over doen. Daarbij ook wat eigen gereedschap, beddengoed, zeilkleding, serviesgoed enz. mee willen/moeten nemen. Het busje leeg terug rijden en met de trein weer naar Brest wil ik ook weer niet. De grootste die we vonden is een Seat Alhambra in Keulen. Dus komt mooi uit, rijden we achter elkaar naar huis en kunnen meteen inladen:-) Dat wordt passen en meten en afwegen hoeveel we, of beter gezegd Sam, erin kwijt kan.

Wordt vervolgd :-)

 

 Cees

 

 

 

In afwachting van: home, sweet home...

 

We zijn nog steeds met voorbereidingen bezig, in afwachting van de 'Keulse' zaken. Alles is daar getekend en geregeld, leeg gemaakt, maar we wachten op de betaling. Zolang die niet binnen is, kunnen we nog niet onderweg. Dan moeten eerst de papieren en sleutels overgedragen worden daar en nog wat campingspullen mee terug. Ongeduldig ben ik inmiddels. Dag na dag gaat voorbij en waar een vriendin vorig jaar januari zei: in maart is het beslist verkocht, zijn we nu een ruim jaar verder en de ambtelijke molens in Keulen draaien zeer langzaam. Ondertussen nadert het najaar met minder 'warm' weer en meer kans op harde wind etc. 

Geduld Sam!

Natuurlijk zitten we niet stil. Inmiddels zijn alle 'voorbereidingsklussen' wel gedaan, behalve de gasten reddingsvesten nakijken, smelttabletten vervangen en de gaspatronen wegen. Die laatste voldoen nog allemaal. De zwemvesten blazen we op en die zitten gezellig een dagje op de bank.

 

Na 24 uur zijn ze allemaal nog hard en dat betekent dat we ze niet hoeven te vervangen. De zouttabletten hadden we vergeten te bestellen, dus die bestelling gaat alsnog de deur uit in de middag en de volgende ochtend beland het pakje al aan de voordeur. Dankzij de snelle levering van Kok watersport. 

 

 

Voor het kinderzwemvest moeten we een ander tabletje hebben, die kopen we wel in de watersportwinkel in Frankrijk, de oude ziet er nog goed uit, dus niet meteen nodig. De kinders gaan op deze reis toch niet mee, pas als we weer in Nederland zijn zou daar een kans op zijn. Maar dan hebben we de ouderwetse drijfvesten nog, ook een stuk zekerder dat ze boven blijven zolang ze niet kunnen zwemmen.

Het opnieuw invouwen is even een truc: de oude vouwen geven min of meer wel aan hoe het zat, maar de volgorde is belangrijker, anders krijgen we het niet goed voor elkaar. Maar daar is wel een youtube filmpje van te vinden die we goed bekijken en dan alles nadoen. Binnen een uurtje is alles vervangen en ingevouwen en kunnen de vesten in een doos.

Alweer een doos vol. De schuur begint aardig vol te raken, de kamer en bijkeuken ook. Zo langzamerhand komen er ook steeds meer dozen met levensmiddelen vol, we hebben niets aan boord daar en we willen zo min mogelijk boodschappen moeten doen daar. Sjouwen doen we liever hier, hier hebben we tenminste een auto om de boodschappen in te vervoeren :-). Daar wordt het fietsen of lopen en niet elk gehucht heeft een winkel.

We gaan nog wat kleding en schoeisel uitzoeken om mee te nemen, weinig warm weer kleding zal dat worden en wel thermo spul en warme vesten en truien. Ook het benodigde beddengoed moet nog in een zak of doos, alleen dat al is weer een paar grote dozen vol. We wilden eigenlijk geen plastic kratten mee, maar door de grote hoeveelheid mee te nemen spullen ontkomen we daar niet aan. Verder is het serviesgoed al goed ingepakt, hopen dat het heel blijft. 

 

 

En ondertussen verstrijkt er weer een dag, en kijken we uit naar volgende week. Want dan is er op een dag het uur U, waarin de centjes binnenkomen en wij naar Keulen kunnen vertrekken. Dan kunnen we het restbedrag voor de boot overmaken en, na het huren van een auto(bus), inladen en naar Brest vertrekken. 

Gelukkig nog een paar dagen bezoek, geeft wat afwisseling in de volgepakte dagen en is gezellig. En zoals jullie zien is de website aardig op orde en hopelijk voor iedereen leesbaar op elk medium. Was zeker geen plug en play, dus een hoop aan gesleuteld met weer aardig wat RSI klachten. Blij dat ik het niet meer als IT-er dagelijks achter een toetsenbord hang. 

Afijn, nog een weekje thuis is ook wel door te komen. Kunnen we genieten van de oogst: pruimen, courgettes en pompoenen.

 

Sam

Voorbereidingen

Wij hebben ondertussen samen al best wat mijltjes gevaren. oa. van Finland naar Nederland. In Nederland van Zeeland t/m Schier en ook de Duitse Waddeneilanden hebben we bezocht. Maar vanuit Brest wegvaren betekent voor ons weer een heel nieuw vaargebied. Door het grote eb en vloed verschil en de daarbij horende stromingen bereiden we ons serieus voor. Vaarwijzer Kanaaleilanden hebben we al, maar dat is zeker niet genoeg. Dus diverse kaarten besteld en die druppelen nu binnen.

De Ellya is al heel goed uitgerust, maar een aantal dingen zelf mee te nemen vinden we wel zo prettig. Goede zwemvesten hebben we net op de laatste beurs gekocht. 

PLB (personal location beacon) oid. vinden we heel raadzaam dus die is ook onderweg. Aan boord blijven blijft eerste vereiste, dus toch een eenvoudig alarm besteld, ook handig als de kids meegaan: Olas armbanden dus, werken via bluetooth op je mobieltjes en geven tering herrie als je buiten bereik raakt!

We lezen verhalen op websites van andere zeilers. Wat komt er in de grabbag? Thema voor zich.......... Wordt het de Reeds of Channelguide. Hier en daar nog een 'pilot' (vaarwijzer van bepaalde gebieden) scoren, een ankerplekken boek van bretagne (Brittanie) etc.

Een lichtere elektrische vouwfiets voor Sam zoeken. Ik rijd een Birdy, maar die zie je zelden elektrisch........Aber gefunden: in Neuss(D) wordt er een aangeboden. Showmodel tegen 1/2 prijs. Wordt gereserveerd als we volgende week langskomen. O.K. deal :-) 

Ook is Sam echt wel toe aan een nieuwe zeiljas, maar helaas geen beurzen om lekker alles te passen, dus ook deze zoeken via het web, maar wel besteld bij een echte winkel met hele goede recensies: Maritiem Hoorn . 

Tussendoor bezoek van zus/zager en mijn moeder. Gezellig weekendje en ma blijft langer, dus als de jas niet bevalt kunnen we die zo retour naar Hoorn brengen. De Henri Loyd jas blijkt goed te passen en zit heerlijk, nix retour dus, alleen mijn moeder :-) 

Maandblad zeilen heeft een mooie extra uitgave met verhalen Kanaaleilanden, heerlijk leesvoer. Tussendoor druk met Marktplaats: heel veel dingen van de vorige boten zijn overbodig geworden, dus weer verkopen. En dan andere dingen vinden en kopen. Papieren waterkaarten zijn ondertussen binnen en de OpenCPN op de laptop is geupdated en "oe"kaarten zijn betaald. Ook een Franse BlueChartkaart voor de Garmin handheld(66s) . 

Een paar handige apps installeren; o.a. getijden, ais, meteomarine, de KNRM-app bijwerken........Tussendoor mijn groot rijbewijs verlengen: allemaal niet effetjes: pasfoto, ARBO arts enzo . evt. ICP aanvragen. We zijn bij Kuipers verzekerd, alles goed regelen ivm. nieuwe boot en Fankrijk: klein vierkant ipv. Nederland !!!!

Tussendoor grofvuil wegbrengen van mijn huisje in Keulen en het huisje verkopen(waren al bij de notaris)........Kijken naar autohuur combi/busje one way Brest. Tussendoor regelmatig contact met de makelaar in Brest, Mathieu. Prima contact. Snelle antwoorden, gelukkig in het Engels. 

Onze tuin van een automatisch sproeisysteem voorzien (Sam) en een voerautomaat voor de vissen(Cees)

Soms ook hele banale dingen: achterband van de nieuwe Birdy oppompen  is heel lastig. Met een haaks ventieladapter gaat dat beter. Dus ook daar speuren en scoren.

Dan natuurlijk de vraag: varen we "incognito" of gaan we toch een website doen? Zoja, hoe en welke? Graag niet te moeilijk en meteen "pasklaar". Zoals jullie zien is het Blogger geworden, maar natuurlijk nix helemaal pasklaar en gaan er heel wat uurtjes inzitten om deze site naar onze zin te maken. Tx to Sam!

enz. enz. enz. never a dull moment! 

Cees (en een beetje van Sam)