Op naar de Zweedse Oostkust
Uit de box varen krap, maar te doen. Sam heeft voorkeur voor het Falsterbo kanaal, scheelt een heel stuk omvaren vanwege de ondiepte om het schiereiland heen. In Holviken is plek aan de steiger. Apart plekje zo. Vroeger ging er heel veel vrachtvaart doorheen, maar nu overwegend pleziervaart. Rondje met de kajak, heerlijk. We blijven extra dagje liggen, daarvoor varen we wel om naar de binnenkant om rustiger in een box te gaan liggen. Oeps, ik pak eerst de verkeerde, die met het rode vak. Nu de groene en de Finse buren nemen gelukkig de voorlijntjes aan om door de ringen te halen. Ze kennen helaas zelden bolders in Scandinavië, en dat is best wel onhandig voor ons, zeker als je niet zo lenig meer bent. Even een wandeling naar het volgende dorp naar de supermarkt en de vele sculpturen bewonderd die overal staan.
Om 9 uur gaat de brug open, er is geen sluis, wel een deur onderwater die bij storm alles afsluit. Het hoogteverschil kan dan zelfs een meter bedragen. Stapvoets gaan we tegelijk met zo’n 10 andere boten door het kanaal. Buiten zeil gezet en we komen aan in Abbekås. Heel speciaal, memories. Hier waren we namelijk in 2011 al toen we met de Sambucca uit Finland kwamen.
Niet veel veranderd, maar wel staan de schietgebieden nu duidelijker aangegeven :-) Zelfs met QR code te scannen voor details.
Op naar Skillingen. Bakstagwind 5 tot 6, dus op de genua, wel een hobbelige koers en om de hoek plat voor het lapje komt de fok erbij. Even vlinderen. Het jachtgedeelte ligt vol, achterin is fabrieksterrein dus gaan we voorin achter de pier tegen de autobanden liggen. Ook prima voor ons. Gezellige terrasjes, en we blijven voor de houtoven pizza hangen. Heerlijk, mmmmmmm
Op naar Åhus. Er zijn niet zo heel veel haventjes onderweg op dit stuk, en zeker niet die geschikt zijn voor ons. Vlagerige wind, bakstag 6 daarna aantrekkend naar 7 en dan gelukkig weer afnemend naar 5. Genua en fok afwisselend, maar we gaan als een trein. In Åhus is er een plekje vrij precies tegenover “Absoluut”, de wodka stokerij. Leuk stadje en ook hier weer heerlijk ijs. Maar dat halen we ’s avonds want ’s middags is er een wachtrij van een half uur.
Ook liggen hier Ruud en Annelies, gezellige Hollanders. De volgende dag bewonderen we hun zeilboot van binnen en echt petje af. De hele intimmering zelf gemaakt, alsof de scheepstimmerman zelf aan de slag is geweest! Als casco gekocht en in 20 jaar afgebouwd. Storm buiten op zee, dus lekker blijven liggen. Ik pak de kajak om een stuk de rivier op te varen. Mooi en heerlijk zo bezig te zijn. Gelukkig wel eerst tegen wind. En oeps, even pech onderweg, schuift een aluminiumbuis uit m’n zitje en pikt precies in de onderste luchtkamer, pssstttttt. Leeg.
Gelukkig dient het alleen de stabiliteit , maar is wel even wennen. Ik lees op internet dat zwemnoodles een tijdelijk oplossing bieden. Te koop bij de super, en de test is geslaagd :-) Kijken of plakken lukt en anders een nieuwe luchtkamer bestellen.
Voor 9 uur reeds onderweg, heerlijk na 3 verwaaidagen. Opweg naar Arpö. We kunnen 3 uur zeilen met Groot en genua en daarna zelfs de gennaker. Langs Hanö, privé eiland, ons ook welbekend. Dan wil er een Duitse zeilboot op motor perse nog voor langs. Ok, 2 meter is genoeg, maar ik houd er niet van. Even later, ook weer een duitser die motorzeilend tegemoet komt, ik ga met opzet 10 graden naar bakboord, dan nog een keer en evengoed maar op ons blijven afsturen. Ik begrijp die gasten niet. Het is rustig hier weinig boten op het water overal diep genoeg en evengoed op ramkoers gaan liggen……….Eentje heb ik zelfs opgeroepen of hij m’n giek heel wil laten. Geen antwoord, maar wel direct een koerswijziging…………tja……
We hebben onze koers tot Karlskrona uitgezet, wetende dat het teveel is voor een dagtocht. We kijken hoever we komen en ’s middags zien we op de plotter een natuurhaven verschijnen, Arpö, ankerplek met steiger. We varen er voorzichtig naar toe. Midzwaard omhoog, betekent slechts 1.10 diepgang. De steiger is bezet en net als we willen ankeren roepen en zwaaien de Zweden dat er plaats gemaakt wordt. Eentje vaart weg, en wij gaan aan de steiger liggen. Dat bleek niet helemaal de bedoeling, eigenlijk neusje op de kant. Maar de andere zeilboot blijkt hun zoon te zijn en die gaat naast pa liggen. Ook leuk voor de kids. Prima oplossing. Het is een schitterende plek en even later verkennen wij het eiland. Supermooi hier en rustig.
Via de andere kant varen we weer naar de hoofdroute en even later duiken we de scheren weer in. Voor we nog verder gaan, besluiten we hier te ankeren. Het is zo mooi hier. Een paar uur later varen de bootjes weg van de militaire steiger, en er is géén verbod aan land te gaan. Wel moet je plaats maken als er militaire vaartuigen komen. We gaan ankerop en meren af. Even later komen er een paar zweden met motorbootjes bbq en. Dan pech, hun kleindochter valt tegen de bbq, brandwond. Meteen in zee gekoeld, maar moest toch naar het ziekenhuis. We raken aan de praat met het Zweedse echtpaar en blijkt dat ze om de hoek op het vaste land wonen en hun zomerhuisje aan de andere kant van het eiland ligt. Geboren en getogen hier en heel leuk, ze nodigen ons uit om hun te bezoeken . Op de fiets erheen, en is heel gezellig. En ook heel mooi om eens zo heel andere verhalen van vroeger te horen. We liggen net te kooi als het opeens heel hard begint te waaien. Ik zet nog twee extra lijnen uit en de windmeter klopt 30 knopen aan. Pfftttt, toch blij dat we niet voor anker liggen.
’s Morgens alle lijnen weer los gegooid en zien een militair vaartuig wat stunts uithalen, maar komt niet naar onze steiger. We draaien om en zeilen verder tussen de eilanden door. Veerpontje gaat over, oh!! een kabelveerpont en gaat direct weer terug. Toch maar ff wachten tot het knipperlicht weer uit gaat. Leuk, komt een Hollander aangezeild. Ik maak wat foto’s van ze en zeg dat die op Facebook te bekijken zijn: elkaarszeilbootje schieten. Op de kaart is het een smal geultje, meestal valt het best wel mee, maar dit keer is het echt smal. En dan wil de veerboot er ook nog eens vol gas langs. Strak stuurboord gehouden, moet kunnen, kan ook. Maar is niet ruim. En als z’n gasten van boord zijn keert ie direct om …….zelfde weg terug.
Haakse bocht en dan kunnen we zeil zetten. We moeten een stukje buitenom. Hier zijn geen eilandjes meer. En komen in de Kalmarsund. Als je wind mee hebt heb je ook stroom mee, zoniet, alles tegen. We hebben geluk, zuiden windjes. We laten Kristianopel links liggen en zetten zelfs de gennnaker erbij. We varen door tot Bergkvara. Genoeg voor vandaag.
Mörbylånga, het klinkt gewoon goed én ligt op ÖLAND. Dus heerlijk zeildagje en plek aan de kade. Aardige havenmeester legt mooi alles uit. Sam is jarig en dat vieren we met uiteten gaan. Als extra toetje vind er zelfs een concert plaats, te beluisteren vanuit de boot. Hoe leuk is dat.
We blijven een dagje liggen en gaan een rondje eiland verkennen. Graan wordt geoogst en zelfs druiven velden gezien. Mooi heuvelachtig landschap.
Nu omweg richting Kalmar, de brug kan je al van ver zien: 8km lang en 38 meter doorvaarthoogte!
Dit weten we nog van 2011. Best wel frusterend als je de hele dag die brug ziet. Deze dimensies kennen wij in Nederland amper en zeker niet dat je 10 uur varen moet, voor je er bent.
Nu zitten we dichterbij en 2 uur later zeilen we onder de brug door. We stoppen niet in Kalmar, deze wind moeten we gewoon gebruiken. Heerlijk genieten op zeil.
We lopen de haven van Borgholm binnen. Het is even overleggen welke meerboei het gunstigste is. We gaan naast een Zweed liggen, alle stootwillen aan bakboord en liggen prima.
Direct aan de haven blijkt er een prima viswinkel te zijn en we gaan eruit met wat overheerlijke zalm. Mmmmmmm
Helaas trekt de wind aan en meer wat zodat de golven de haven inrollen. Best wel onrustig en het zal de komende dagen alleen maar erger worden. We besluiten toch over te steken en niet verder op Öland te blijven. Maar eerst wachten tot de buurbootjes afgevaren zijn. Ze hadden wat extra moeilijkheden door de dwarswind om bij de meerboei te komen om de haak los te krijgen, zonder bij ons schade te varen. Blij met onze balstootwillen, kwamen weer goed van pas. Onze Zweedse buurman laat zien hoe het moet en komt zonder problemen weg. Daardoor kunnen wij ons langs te steiger laten zwaaien, maar eerst ook onze haak losmaken. Lukte bij de 3e poging. Niet slecht en we varen de haven uit. Hoog aan de wind op de motor met fokje bij. Er zijn dikke windvlagen voorspeld, dus steken we recht over om daar in de luwte naar Oskarshamn te varen. Zelfs daar in de luwte komt opeens een vlaag van 8bft uit het niets. Zelfs alleen op de fok gaat de hele boot schever als wat we normaal gewend zijn. Sam zegt heel droog, ben toch blij dat we het grootzeil niet gezet hebben. We tuffen de vaargeul in en dat is nog best wel een lang stuk. De jonge havenmeesters staan ons al op te wachten. We vragen of we aan de kade kunnen liggen. Dat kan, follow me. Eerst denk ik nog dat hij verder wil lopen, maar hij bedoelt toch toch echt in dat kleine hoekje. Het is best wel windig, dus weer een aanslag op m’n stuurmanskunst. Moet kunnen. Ik probeer tussen de meerboeien door te varen, maar overvaar er een. Even de schroef uit voor de zekerheid en dan aan de kade past het inderdaad precies. Halve meter voor en achter is genoeg, ja toch ;-)
Met fiets en benenwagen de stad verkend. Paar mooie huizen en ook kerk, maar voor ons niet echt bijzonder. Wel goed dat de COOP er is, want ik heb me vergist en alleen nog 0% biertjes aan boord. En een echt biertje op z’n tijd is best wel lekker!
De volgende dagen zeilen we door de archipelago, het is echt schitterend mooi hier. Daarbij heel veel ankerbaaitjes. En dan besluiten we definitief dat we door het Götakanaal terug willen varen. Komt mooi uit, vanaf 13 Augustus is het laag tarief! Sam nboekt en regelt dat we een paar dagen extra tussendoor hebben. Mooi, dan kunnen we hier nog rustig een weekje rondzeilen opweg naar Mem. Ook bel ik Rutger, of hij zin en tijd heeft om in het Götakanaal mee te varen. Dat lukt, TOP!
’s Morgens in Figeholm wil de boegschroef niet aan gaan. We gaan evengoed op pad. Zonder boegschroef lukt ook wel, maar vooral in het kanaal is met best wel handig! Als we ergens rustig voor anker liggen kijken we alle zekeringen na, bellen met de werf om tips en kunnen niets vinden. Dan maken we het bedieningspaneel nogmaals los en schroeven ook de onderkant open. Er is geen corrosie te zien, de schakelaar is een microswitch. We spuiten er eem beetje contactspray op, Sam duwt het weer op z’n plaats en voor we weer dichtschroeven meteen test 1,2,3. YEAH, lichtje brand. Alles we op z’n plek en een harde reset uitgevoerd en alles werkt weer :-)
Om een idee te geven: via Stora Förnö, Kungskamn, Ekön, Valdemarsviks, Fyruden, Arkösund, Vrångö, Stegeborg, zeilen we naar Mem. Meerder keren heerlijk voor anker. Dat lukt hier prima op 3 tot 4 meter diep water in zand of kleibodem. We liggen nu aan de kade voor de sluis bij Mem en Rutger is zojuist aan boord gestapt.
Hierbij een paar foto's, meer helaas niet zonder wifi:












































